رقصان شده ، در سرفه هایت ، خَردل و خون ای سربلند ، از جبهه های ِ ، فاو و مجنون تاول ، تنیده ، روی ِ دست و روی ِ ماهت مستانه ، آتش می زنی ، بر چشم و افسون دیدم نفس ، لرزان شده ، در سینه هایت هر گوشه از ملافه ات ، خونین و گلگون دانم ، در اندوهت ، هزاران ، درد داری گنجینه ای از درد ، گویی ، گنج و قارون همچون شهیدی ، گرچه در بستر فتادی گویا ، پلاکت ، گم شده ، در چرخ و گردون دستان ِ تو ، لبریز ِ عشق و مهربانیست ای خاطرات ِ سر پُل و سردشت و کارون رضا آسمان ( ر . ص . آسمان )

ای پدر ، ای نور ِ ایمان و یقین رحمتی ، بر آسمانها و زمین ای پدر ، ای مجمع ِ لطف و صفا ای نگاهت ، لب به لب ، مهر و وفا دست هایت ، رحمت ِ حبل المتین با عصایت ، می خورد دل بر زمین من به قربان ِ دو چشم ِ خسته ات بوسه گاهم ، پای ِ تاول بسته ات گیسوانت ، همچو قلبت ، شد سپید من فدای ِ تو ، چرا ؛ قدّت خمید ؟ چشم هایت ، گرچه پیر است و نحیف قدرتی دارد ، که باشد ، بی حریف شانه هایت ، سنگ ِ زیر ِ آسیاب خم شده ، اما ؛ ندارد ارتعاب ای پدر ، ای در کرامت ، همچو رود کی توان در وصف ِ تو شعری سرود ( ر . ص . آسمان )

مستیم را این سحر ، از جام ِ ساقی ، چاره ساز یا مرا ، هستی بگیر و زندگی را چاره ساز لیله القدر است ای دل ، لاف ِ بی جا می زنی چون ندانی قدر ِ امشب ، در عدم ، پا میزنی حمد ِ محمود ِ اَحد ، بی عشق ِ مولا ، باطل است این نماز ِ بی وضو ، کی نزد ایزد ، قابل است ای تمام ِ هستی ِ عالم ، فدایت ، جان ِ من داغ در دل ، خنده بر لب میکنی ؟ ای وای من بر فراز ِ عشق دیدم ، رقص در خون می کنی فزت و رب الکعبه می گویی و یاهو میکنی آن سحر در سجده ی ِ آخر ، چه گفتی با احد راز ِ دل با ناز گفتی ، بهر ِ آن ، حی ِ صمد ؟ یا از این خلق ِ مُلوّن ، شکوه کردی ، نزد ِ یار

الوداع ؛ ای ماه ِ رحمت ، الوداع لحظه های ِ ، پُر زِ حکمت ؛ الوداع ای هلالت ، تا هلالت ، عیش و نوش ماه ِ زیبای ِ ، پُر از، جوش و خروش لحظه هایم ، با تو ، زیبا بود و بس بی تو، بی قدرم ، بسان ِ خار و خس هر سحر خواندی مرا بر خوان ِ حق دست در دستت ، شدم ، مهمان ِ حق گرچه رفتی ، باز، قلبم ؛ با شماست رخصت ِ دیدار ِ دیگر ، با خداست دستِ من ، بر دامنت ، دستم بگیر بی خودم ازخود ؛ مرا ، هستم بگیر یا رب ، ای زیباترین ، ای نازنین ای خدای ِ مهربان ، ای بهترین من همانم ، بنده ای ، زار و خموش آنکه باشد پر طمع ، پر حرص و جوش گرچه دادم ، دل ، به نون ِ یسطرون من کجا ، یا رب و عی

در چشم ِ تو دیدم ؛ همه شب ، مسئله ها را جانم به لب آمد ؛ تو نگفتی ، گله ها را زلفت ، چو کمندی شده ، اندر دل و جانم گیسوی تو ؛ سرگشته کند ، قافله ها را بر من ؛ منگر ، طاقت ِ انکار ، ندارم چشمان ِ تو؛ تشدید کند ، زلزله ها را ترسم که سکوتت ، بشود ، ساز ِ مخالف آشفته کند ، شوق ِ همه چلچله ها را در کنج ِ قفس ، بال ِ پریدن ، که تواند ؟ قفل و قفس از دل ببرد ، حوصله ها را بگشای لب و خنده نما ، تا که بدانم در وقت ِ نمازم ، اثر ِ نافله ها را با لطف نگر بر من و بنشین به کنارم تا خط بزنم ، من اثر ِ فاصله ها را رضا آسمان ( ر . ص . آسمان )

باز هم ، فصل ِ بهار آمد و آن یار نیامد به لب آمد نفس و ماه ِ شب ِ تار نیامد باز هم ، رقص ِ چمن دید و به مهمانی ِ گلها نظری کرد و نهان گشت و پدیدار نیامد به ره ِ میکده ماندم ، که ببینم رخ ِ ماهش نگهم باز به در ماند و به دیدار نیامد پر ِ پرواز ِ مرا بست و دلش ، دام ِ دلم شد قفسی گشت و دلم کشت و به تیمار نیامد پای ِ دل بستم و بالی زدم و باز نوشتم عطش آتش زد و غم سر زد و غمخوار نیامد بیت آخر شد و آخر به لبم ماند و نگفتم که بهار آمد و آن نرگس ِ خَمار نیامد رضا آسمان ( ر . ص . آسمان )

کار من نیست که در شأن تو تحریر کنم یا که با لفظ و بیان ، وصف تو تقریر کنم تو علی ، شیر ِ خدایی و رسول از تو سرود ترسم از اینکه در اوصاف تو تقصیر کنم تا شود توبه ، به درگاه ِ الهی ، مقبول باید اول ، دل و جان را به تو تطهیر کنم تو خداوند ِ زمینی و زمین جای تو نیست یارب این ربّ زمین را به چه تعبیر کنم ز فلک حضرت ِ حق گفت محمد ، ز غدیر شیعیان را به علی ، با تو نمک گیر کنم گفت از جانب حق روز قیامت ، که علی به شفاعت ، همه احباب تو ، تبشیر کنم رضا آسمان ( ر . ص . آسمان )